Recenzje, notatki i eseje o literaturze. Książki czytane nie jako dekoracja półki, ale jako spotkania: czasem odkrywcze, czasem męczące, czasem zupełnie rozjechane z oczekiwaniami.
Ta książka to narracyjna tragedia. Rozjeżdża się chaotycznie we wszystkie strony. Autorzy zupełnie nie panują nad materiałem, który zgromadzili i próbują przedstawić. Tekst jest jak maź, która zgnieciona dłonią przeciska się przez palce — bez ładu i składu.
Pamiętam mojego śp. przyjaciela, który, gdy rozmawialiśmy o książkach, powtarzał mi: „Przeczytaj Anatole’a France’a. Przeczytaj Anatole’a France’a”. I chociaż pisarz ten długo grzał ławę, to w końcu i jego dopadło moje przeczytanie.
W ostatnim czasie udało mi się przeczytać trzy książki i wszystkie trzy zostały napisane przez pisarki narodowości amerykańskiej. Wszystkie trzy traktują również o amerykańskiej prowincji. Choć wcześniej tego nie planowałem, właśnie te trzy elementy stały się podstawą pomysłu do napisania minianalizy porównawczej tych książek
Mądrość krwi Flannery O’Connor to książka dziwaczna — i nie chodzi tu wyłącznie o jej fabułę. Dziwaczność przenika właściwie każdy poziom tej powieści: bohaterów, dialogi, język, religijne obsesje, groteskowe zachowania i nagłe akty przemocy.
„Ballada o smutnej knajpie” jest dla mnie niemal przeciwieństwem poprzednio czytanego „Gilead”. To niewielka nowela, ale ma w sobie wszystko, czego oczekuję od dobrej opowieści: wyrazistych bohaterów, sugestywnie nakreśloną scenerię, napięcie i przede wszystkim wyraźny kierunek narracji.
Czy z nudnego życia można zrobić ciekawą książkę? „Gilead” Marilynne Robinson opowiada o pastorze Johnie Amesie, człowieku, który niemal całe swoje życie spędził w zapadłej mieścinie, co niedziela wygłaszając kazania i prowadząc egzystencję skromną, powtarzalną, niemal całkowicie pozbawioną zewnętrznych dramatów.
Książka absolutnie nieczytalna. Prawdopodobnie najnudniejsza powieść, z jaką miałem kontakt w życiu. Jej podstawowa porażka polega na tym, że właściwie nie ma w niej samej powieści — nie ma opowieści.